ÏíÔÈ ÎÈÑ ÎæÈí ÔäíÏã ßå ÇãÑæÒ åãå ÑæÒ åãÑÇåã ÈæÏ
Îíáí ÎæÈå ßå ÂÏã ÔÇåÏ ÎæÔÈÎÊí ÏæÓÊÇäÔ ÈÇÔå æ ãä
Çíä ÓÚÇÏÊ Ñæ ÏÇÑã.

نميدونم چرا هر وقت دلم تنگ ميشه ، اولين محلي كه به ذهنم ميرسه ، اينجاست؟؟
احساس بستگي به اين ص�حه و اين كه راحت ميتونم هرچه دلم ميخواد بنويسم ،
سبكم ميكنه و به من آرامش ميده! به هر حال اينجا مال منه ، �قط من بهرحال گ�تم
كه مشكل بود با محيط كنار اومدن ولي چاره اي هم نبود و من كنار اومده بودم باهاش.
وقتي دبيرستان را تمام ميكردم از همكلاسي هام 2سال بزرگتر بودم ، خوب اين يكي از
پي آمد هاي مهاجرته ! از هم سن هاي خودش آدم عقب مي�ته و اين احساس خوبي به
من نميداد ولي خوشحال بودم كه بهر حال ديپلمم را گر�ته بودم و حالا نوبت دوره
بعدي تحصيلاتم بود، خيلي زود در رشته اقتصاد پذير�ته شدم و با تشويق پدر كه خود
قبلا در ايران به امور اقتصادي مشغول بود ، وارد دانشگاه شدم ! محيط جديد و دوستان
جديد ، همه جيز براي من خوشايند بود و از روز ها حسابي لذت ميبردم . راه نمير�تم
ميدويدم . جه روزهائي بود .........! اين من بودم ، شاد و راضي

دوباره اومدم كه بنويسم، آخه اين چند روز به اندازه اي گر�تار كار بودم كه راستش
گاهي غذا خوردن هم يادم ر�ته، به هر حال كار هميشه حر� اول و آخر را ميزنه
بله گ�تم كه طعم تلخ غربت را در 14/يا 15سالگي براي اولين بار چشيدم و به هرحال
با كوشش �راوان مادر و انعطا� پذيري خودم پس از يكي دوسال در محل جديد
و با زندگي جديد خو گر�تم اما �راموش نكردم ، و هراز گاهي دلم به يادآوري
گذشته �شرده شدو اشك از چشمان جاري، ولي به حال چاره اي نبود و ميبايست زندگي
ادامه مي يا�ت. در مدرسه خيلي زود با محيط خو گر�تم و دوستاني براي خود يا�تم، آموزش
زبان و آداب و رسوم هم از مشكلاتي بود كه به هرحال برطر� شد ، مردم سوئد به دليل
وضعيت خاص جغرا�يايي و آب و هواي مخصوص بسيار ديرجوش و سرد هستند و غريبه ها
را به زودي به خود نمي پذيرند، اما اين در مورد جوان تر ها كمي مت�اوت است و در سنين
نوجواني زودتر جذب محيط و دوستان جديد ميشويم.

طعم تلخ غربت را اولين بار وقتي پانزده سالم تازه شروع ميشد چشيدم
خيلي سخت و غم انگيز بود، همه چيزهائي را كه دوست داشتم بايد رها
ميكردم و با دل كوچكي كه انباشته از غم بود به دياري ناشناس مير�تم.
ميخوام روزهاي گذشته را اينجا تكرار كنم، گو اينكه غم انگيزه ولي به
هرحال زندگي منه

زپا �تادم و چشمم به منزل است هنوز
شكست كشتي و چشمم به ساحل است هنوز
چه حالتي است ندانم كه بارها از دل
شدم خراب و مرا كار با دل است هنوز

دلم غم دارد امشب

عزيزم گوشه چشمم سرايت
ميون هردو چشمم جاي پايت
از آن ترسم كه غا�ل كج نهي پاي
نشيند خار مژگانم به پايت

ميخوام اينجا ازدوست خوبم سورنا كه اين وبلاگ را براي من ساخت
تشكر كنم و خوشحالي خودم را از اين دوستي ابراز كنم، برقرار باشي سورنا